Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Τσαρλς Μπουκόφσκι


(Για όλους τους επίδοξους ...ποιητές και συγγραφείς...)


Αν δεν βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων,
μην το κάνεις.
αν δεν έρθει απρόσκλητο
απ’ την καρδιά
κι απ’ το μυαλό
κι από το στόμα
κι από τα σωθικά σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη
του υπολογιστή σου και την κοιτάζεις με τις ώρες
και γέρνεις σαν καμπούρης
πάνω από τη γραφομηχανή σου,
γυρεύοντας με κόπο
τις λέξεις που δεν έρχονται,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις για τα λεφτά
ή
για τη δόξα,
άσ’ το καλύτερα.
αν το κάνεις
γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις
γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι εκεί πέρα
και γράφεις
τα ίδια και τα ίδια,
μην το κάνεις.
αν ζορίζεσαι
όταν σκέφτεσαι να το κάνεις,
τότε να μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις
όπως κάποιος άλλος,
ξέχνα το.
άσ’ το καλύτερα.
αν μπορείς να περιμένεις
να βγει από μέσα σου
μουγκρίζοντας,
τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει μ’ έναν βαθύ βρυχηθμό,
κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις
στη γυναίκα,
στην γκόμενα
στον γκόμενο,
στους γονείς σου
ή σε οποιονδήποτε άλλο,
δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.

μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες,
μη γίνεις σαν τόσους και τόσους
που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μη γίνεις γελοίος, πληκτικός,
φαντασμένος, μην αφήσεις
την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.

οι βιβλιοθήκες του κόσμου
έχουν τρελαθεί
στο χασμουρητό
με το σινάφι σου.
μην προστεθείς κι εσύ σ’ αυτούς.
μην το κάνεις.
αν δεν πετάγεται απ’ την ψυχή σου
σαν πύραυλος,
άσ’ το καλύτερα.

κάν’ το μονάχα όταν νιώσεις
πως αν δεν το κάνεις
θα τρελαθείς,
θ’ αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις.
αλλιώς, μην το κάνεις.
αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος
σου καίει μέσα σου τα σπλάχνα,
μην το κάνεις.

όταν στ’ αλήθεια έρθει η ώρα,
κι αν έχεις το χάρισμα,
θα γίνει
από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει ή να σβήσεις.

άλλος τρόπος δεν υπάρχει. δεν υπάρχει.
δεν υπήρξε ποτέ.

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Κόκκινο ποτάμι επιστροφής


Ένα ποίημα που έγραψε η αγαπημένη μου φίλη Στέλλα.
Πρώτη δημοσίευση εδώ! © 18-06-2007 @ 02:11


(Για να μην οικειοποιούνται ως ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ διάφοροι Bloggers που κυκλοφορούν αδέσποτοι τριγύρω!)

Από τα πιο υπέροχα που έχω διαβάσει!!!!
~~~

Το ποτάμι πάντα κόκκινο επιστρέφει
Με μια βασανιστική επιμονή
επιβραδύνει τη σκέψη στα αναγκαία
Τρίχρωμη η αγάπη 
Τριήμερη η απόδραση
Τριμερής η συμφωνία
Κι ένας κόκκος άμμου στο παπούτσι
σε φέρνει πίσω… και πιο πίσω

Το κυανό χαμόγελό σου
ήταν ακόμη εκεί
σκαλισμένο στο μεγάλο βράχο
Τότε, είχες γελάσει 
με την επιμονή μου
να χαράζω την ευτυχία
σε σκληρές επιφάνειες
άφθαρτες

Έλεγες, πως τα κύματα σου
θα εξαφανίσουν τα σημάδια
στην πρώτη φουρτούνα
Κι όμως!
Ήταν ακόμη εκεί
το χθες χαραγμένο
σαν χθες ειπωμένο
λατρεμένο

Ένα μόριο κόκκινου φωτός κι εγώ,
επιστρέφω
από κει που άγγιξαν οι μέρες
τα θαλασσινά μου δάχτυλα
Έφτιαξα πάλι καράβι 
Ξύνοντας μια φλούδα γέρικου πεύκου
ξεβρασμένη στη στεριά
- ιστίο η μοναχική ελπίδα του-
Το ‘ριξα στο πέλαγος
…κι έφυγα

Στο ρυθμό της ενήλικης ζώνης
θερινού συνωστισμού
επέστρεψα
…μ’ ένα δυνατό φρενάρισμα

Πηγή: http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=details&poem_id=53009