Της αγάπης σου το δέμα
Άνοιξα και είδα ψέμα
Σου το στέλνω να θυμάσαι
Το καθαρό μου βλέμμα

Ξέρω όσα έχεις κρύψει
Ξέρεις πως σε τρώει η τύψη
Ζήσε μόνος σου το δάκρυ
Φτάσε ως του γκρεμού την άκρη

Όπως έφτασα για σένα
Σ'ένα κενό τεραστιο τέρμα
Πάρε τώρα τη σκιά σου
Το βαρύ το άγγιγμά σου

Βγάλε και τη μάσκα αγγέλου
Βάλε κάτι του...θλιμμένου
Κάνε τώρα ησυχία
Κόιτα φεύγω..περνούν πλοία...

.....

Θυμάσαι ε; Είχε μιά ψύχρα εκείνο το βράδι..είχαμε πιεί σταγόνα σταγόνα όλη τη θάλασσα...είμασταν και ζαλισμένοι απο εκείνα τα κουτάκια..Πώς τα είπαμε;;..Μπύρες! χα!...Πόσα αστεία λέγαμε εκείνη τη νύχτα..και πόσο δυνατά!...Μάλλον μας άκουσαν όλες οι υπάρξεις εκεί γύρω!. Η μηχανή ακουμπισμένη πλάι στο δέντρο "χαρούμενη" κι αυτή! :) ...Θυμάσαι τελικά και τι ώρα ξημέρωσε; Τι σε ρωτάω τώρα!...Υπάρχει χρόνος; Υπάρχει ώρα;
Όλες είναι στιγμές.Φωτεινές ή σκοτεινές στιγμές.
Ήταν όμως Σεπτέμβρης...και ήταν λίγο πριν το ξημέρωμα όταν αφήσαμε την όμορφη θάλασσα.
Και μετα;χμ!τι θυμάσαι μετά αμίλητο στόμα μου;
...Έχω ξεχάσει! Μετά απο εκείνη τη νύχτα την όμορφη,η διαδρομή σε έβγαλε εδώ!...Μαζί ήρθαμε θυμάσαι; Τί όμορφα που είναι σ'αυτό το δάσος τελικά!
....Θυμάσαι;;; Είχε μια ψύχρα εκείνο το βράδι...ευτυχώς πέρασε...

Τα λάθη σου είναι εδώ!...Εσύ γιατί λείπεις;!
Δεν άντεξε το βλέμμα σου όσα τα χείλη σου είπαν...
Όλα όσα ήθελες ήταν ένα τίποτα..ψεύτικο κι αυτό όπως το πολλαπλό ''Εγώ'' σου...
Κρύψου πάλι στα κρυφά χωρίς να πεις κουβέντα!...Ανούσια καρδιά που ζεις μέσα στο ψέμα!
Να χαίρεσαι να λες πάντα για φως κ αγάπη μα στο σκοτάδυ θα γυρνάς πρωί να ψάχνεις κάτι.
Τον εαυτό σου που έχασες μέσα στο ίδιο τρένο της μίας σου ζωής...
Λυπάσαι; Να γελάς και μη ρωτάς γιατί...η ζωή είναι μια σταλίτσα...γουλιά γουλιά να την πιείς μα μέσα στην αλήθεια...

quando si può volare la vita diventa splendida...!

Ανάσα Ζωής!

ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ
Η ΣΚΕΨΗ ΣΟΥ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙ
ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ
Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ Σ’ΑΦΗΝΕΙ

ΔΑΚΡΥ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΣΙΩΠΗ
ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ
ΣΑΝ ΛΕΩ ‘’Σ’ΑΓΑΠΩ’’
ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΚΛΕΦΤΗ

ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ
Η ΚΑΘΕ ΘΥΜΗΣΗ ΣΟΥ
ΤΟ ΧΑΔΙ ΑΝΑΖΗΤΑ
ΚΑΘΕ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΣΟΥ

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ
ΣΤΟΝ ΜΑΥΡΟ ΟΥΡΑΝΟ ΜΟΥ
ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΕΣΥ
ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΜΟΥ

ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ
ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΦΤΕΡΑ
ΜΗΝ ΤΡΕΞΕΙΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ‘ΝΑΙ ΑΡΓΑ

Τραγούδι...

Τραγούδι όμορφο... της θάλασσάς μου νότα
Του κύματος ο ήχος! Ο ήχος της σιωπής!

Τραγούδι όμορφο απόψε θα σου γράψω
Για σένα να μιλά με λόγια της ψυχής!

Τραγούδι για το ‘’αύριο’’
Στο ‘’τώρα’’ αυτό που ζούμε
Μην αρνηθείς αγάπη μου
Οι δύο μας να το πούμε

Τραγούδι είσαι στη ζωή
Και νότα από διαμάντι
Που λαμπιρίζει τη νυχτιά
Στο σκότος κάθε βράδυ!

Μια ζωή θα τραγουδώ τα λόγια τα δικά μας
Αγάπη εσύ της μοναξιάς
Και δάκρυ της χαράς μας!

Άρωμα...λευκό!

...Τα μάτια σου στο φως του φεγγαριού, έγραφαν λόγια και λάμπανε παντού!
Τόσο μικρούλα η νύχτα..μιά μαγική αυλή αυτή η αγκαλιά σου...
Άκουγα...άκουγα τον ψίθυρο!...Τον ψίθυρο των άστρων..μαγικός ουρανός. Ο ουρανός μου.
Όλα ήταν λόγια,αγάπη στη σιωπή.Όλα ήταν φως!...Στο φως μου η σιωπή.
Φώναξέ με σε ένα όνειρο λίγα μόνο λεπτά.Να 'ναι η νύχτα όμορφη στη Γη να σου γελά!
Φώναξέ με στη σιωπή..όπως κάποτε εγώ..Μα μη μ'αγγίξεις.Δεν μπορείς!Δε κατοικεί το σώμα μου εδώ.
Άρωμα!...σ'ενα ''λευκό'' άρωμα υπάρχω...στο βυθό μου ζω..τώρα για λίγο εδώ ακόμα αναπνέω.
μη με ψάξεις...μα φώναξέ με!