'' Και η μεγαλύτερη ειρήνη πηγάζει μέσα από την ύπαρξή μας''R.C

Και είναι όμορφα εδώ στο γαλάζιο νησί... Άκου! Άκου τα κύματα και δες απέναντι τα όμορφα σπιτάκια!.. Εδώ ο κόσμος ήρεμος με γνώση και σοφία! ..εδώ ο ήλιος λάμπει και το φεγγάρι μιλά! Οι παιδικές φωνές ζωγραφίζουν ανέμελα μια παιδική χαρά όπου γελούν, παίζουν και χορεύουν... Και είναι όλα διαφορετικά στο γαλάζιο το νησί!... Χρόνια το περίμενες, μήνες ξαγρυπνούσες με την ιδέα της φυγής!
...πρωί και βράδυ μουσική απ’ το μικρό το μαγαζί που έφτιαξε η αγάπη.. Τον ουρανό μου μπλε κοιτώ, τη θάλασσά μου βλέπω, και το πρωί σε συναντώ παρέα στον καφέ μου... Όχι! δε φεύγω από δω.. Το είδα στο όνειρό μου!... Στα κύματα θα μείνω που χρόνια αναζητούσα!

Ξεχασμένο παράμυθι
όνειρο στο παρελθόν
πες μου τι απόψε λείπει
να στο φέρει το παρον

Μιά εικόνα στην ουσία
έχει γίνει απουσία
να ζητάει για φαντάσου
όσα έγιναν δικά σου

Ώρα πέντε ξημερώνει
στο μπαλκόνι πάντα μόνη
και στη φύση ένας ήχος
απονιά πάντα και ρίγος

Πιά δεν έχει σημασία
άμα ζεις χωρίς θυσία
έχει πέσει τόσο χιόνι
φύγε τώρα που νυχτώνει

Πάλι παραμιλητό μου
έγινε και με σκοτώνει
η δική σου απουσία
μέρα νύχτα με ματώνει

Κλείσ' τα μάτια σου και φύγε
όπου θες να μείνεις,μείνε
πιά δεν έχει σημασία
άμα ζεις χωρίς θυσία

Ήσουν ψέμα πίστεψέ το
να το λες για να ανασαίνω
κάθε γέλιο και ένα δάκρυ
σκοτεινό αγάπης χάδι...

Και ειν' ο δρόμος όμορφος όπως τότε που είμασταν παιδιά...
παίζαμε,χτίζαμε όνειρα στη θάλασσα με καταγάλανη αγκαλιά.Μη!Μην ακούς τον άνεμο.Δεν υπάρχει. Μονάχα ο ήλιος λάμπει στην έρημη ερημιά..Μόνο τα μάτια σου το φως μου δυναμώνουν.Στο φως όπου τα ''θέλω'' ανταμώνουν!..και μετά..καληνύχτα...

Της αγάπης σου το δέμα
Άνοιξα και είδα ψέμα
Σου το στέλνω να θυμάσαι
Το καθαρό μου βλέμμα

Ξέρω όσα έχεις κρύψει
Ξέρεις πως σε τρώει η τύψη
Ζήσε μόνος σου το δάκρυ
Φτάσε ως του γκρεμού την άκρη

Όπως έφτασα για σένα
Σ'ένα κενό τεραστιο τέρμα
Πάρε τώρα τη σκιά σου
Το βαρύ το άγγιγμά σου

Βγάλε και τη μάσκα αγγέλου
Βάλε κάτι του...θλιμμένου
Κάνε τώρα ησυχία
Κόιτα φεύγω..περνούν πλοία...

.....

Θυμάσαι ε; Είχε μιά ψύχρα εκείνο το βράδι..είχαμε πιεί σταγόνα σταγόνα όλη τη θάλασσα...είμασταν και ζαλισμένοι απο εκείνα τα κουτάκια..Πώς τα είπαμε;;..Μπύρες! χα!...Πόσα αστεία λέγαμε εκείνη τη νύχτα..και πόσο δυνατά!...Μάλλον μας άκουσαν όλες οι υπάρξεις εκεί γύρω!. Η μηχανή ακουμπισμένη πλάι στο δέντρο "χαρούμενη" κι αυτή! :) ...Θυμάσαι τελικά και τι ώρα ξημέρωσε; Τι σε ρωτάω τώρα!...Υπάρχει χρόνος; Υπάρχει ώρα;
Όλες είναι στιγμές.Φωτεινές ή σκοτεινές στιγμές.
Ήταν όμως Σεπτέμβρης...και ήταν λίγο πριν το ξημέρωμα όταν αφήσαμε την όμορφη θάλασσα.
Και μετα;χμ!τι θυμάσαι μετά αμίλητο στόμα μου;
...Έχω ξεχάσει! Μετά απο εκείνη τη νύχτα την όμορφη,η διαδρομή σε έβγαλε εδώ!...Μαζί ήρθαμε θυμάσαι; Τί όμορφα που είναι σ'αυτό το δάσος τελικά!
....Θυμάσαι;;; Είχε μια ψύχρα εκείνο το βράδι...ευτυχώς πέρασε...

Τα λάθη σου είναι εδώ!...Εσύ γιατί λείπεις;!
Δεν άντεξε το βλέμμα σου όσα τα χείλη σου είπαν...
Όλα όσα ήθελες ήταν ένα τίποτα..ψεύτικο κι αυτό όπως το πολλαπλό ''Εγώ'' σου...
Κρύψου πάλι στα κρυφά χωρίς να πεις κουβέντα!...Ανούσια καρδιά που ζεις μέσα στο ψέμα!
Να χαίρεσαι να λες πάντα για φως κ αγάπη μα στο σκοτάδυ θα γυρνάς πρωί να ψάχνεις κάτι.
Τον εαυτό σου που έχασες μέσα στο ίδιο τρένο της μίας σου ζωής...
Λυπάσαι; Να γελάς και μη ρωτάς γιατί...η ζωή είναι μια σταλίτσα...γουλιά γουλιά να την πιείς μα μέσα στην αλήθεια...